Dat AI-plaatje… lijkt het op mij? Nee, niet echt. Iedereen die mij (een beetje) kent weet dat ik er heel anders uitzie, maar momenteel is het de beste keus. Ik doe het namelijk even niet zo goed op foto’s en daar is een reden voor. Ik ben – een soort van – ziek. Gelukkig niets levensbedreigends, maar het was een paar weken geleden wel even spannend toen ik plotseling met spoed op de Specialistische Spoedopvang bij mijn werkgever terecht kwam.  Inderdaad, ik werk in een ziekenhuis.

Het verhaal

Een lang verhaal kort; ik heb al langere tijd last van benauwdheidsklachten en kortademigheid (leuke woorden voor galgje :-)). Steeds als ik de trap oploop ben ik buiten adem. Doe ik samen met manlief een rondje met het hondje en probeer ik dan ondertussen te kletsen… je raadt het als: buiten adem. Zo zijn er wel meer voorbeelden en mijn man accepteerde mijn gevleugelde uitspraak lange tijd (gaat wel over), totdat we afgelopen februari in Antwerpen waren en ik na een uur wandelen door de stad al total loss was. Uiteindelijk ben ik na dat heerlijke weekend bij onze Zuiderburen naar de huisarts gegaan, heb een week later een longfunctietest gedaan en lag twee dagen daarna op verdenking van een longembolie dus op de spoed. Het was geen longembolie, maar de schrik zat erin. Wat het wel is weten we nog niet. Daar is verder onderzoek voor nodig, maar dat kan dichter bij huis. Ik zit dus nog wel even in de medische molen en laat ik daar nu net een grondige hekel aan hebben. Ik bedoel… werken met ‘witte jassen’ is echt heel erg leuk, maar ze nodig hebben is toch een ander verhaal. 

En nu?

Nu doe ik dus  noodgedwongen rustig aan. Ik werk maar een paar uurtjes per dag en werk alleen maar thuis. Daarna hang ik in een stoel onder een dekentje en lees, of doe een poosje mijn ogen dicht. Ik loop met de hond, ga naar bed en slaap een paar uur, of kijk tv. Voordeel van mijn beperkte inzetbaarheid is dat ik meer gelegenheid heb om te lezen. Het gaat er nu waarschijnlijk wel van komen dat ik de Zeven Zussen uitlees. Eindelijk. 

Nadeel van dit alles is dat ik de lancering van mijn onderneming als Virtual Assistant – www.iksupportjou.nl moet uitstellen. Niet dat ik helemaal geen opdrachten aan kan nemen, integendeel. Ik werkte al als zelfstandig ondernemer (www.kroonletters.nl), dus die klanten kan ik blijven bedienen. En mocht zich al een klant aandienen voor mijn VA-bedrijf, dan is die van harte welkom. 

En dat manuscript dan?

De eerste versie van mijn nieuwe manuscript is klaar. Ik heb het nog een keer herschreven en het is inmiddels voor redactie naar mijn uitgever gestuurd. De foto’s van het tekenen van het nieuwe contract volgen nog. Evenals de titel van deze nieuwe feelgoodroman. Heel eerlijk gezegd kan ik eigenlijk niet wachten om alles met jullie te delen, maar als ik zelf vergeet dat ik rustig aan moet doen, protesteert mijn lijf en als dat onverhoopt niet gebeurt krijg ik het van diverse kanten wel om mijn oren. Nog heel even geduld. Hopelijk weet ik binnenkort meer en komt de energie weer langzamerhand terug. Het is namelijk heel erg lastig als je hoofd van alles wil, maar het lijf zegt ‘nee’. 

Dus…

Dat blije hoofd op het AI-plaatje is dan wel niet echt van mij, maar ik voel me wel zo. Want zo hé, ik heb weer een nieuw manuscript afgeleverd. Een heerlijk verhaal dat overigens over ‘witte jassen’ gaat, maar niet alleen maar daarover. Dan wordt het saai. Mijn favoriete (vakantie)land komt er ook in voor. Toen ik die scenes schreef waande ik me weer tussen de cipressen of bij dat leuke kapelletje. 

Nieuwsgierig en misschien wel ongeduldig?

Snap ik.  Vooral van ongeduld heb ik zelf ook regelmatig last. Mijn man roept altijd dat ik drie dingen kwijt ben, mijn telefoon, mijn bril en mijn geduld. En inderdaad, wat zou ik jullie graag vast nader kennis laten maken met Floris en Romée. Oeps, heb ik nu zomaar de namen van mijn twee hoofdpersonages hier neergezet? Tja…

Heb je trouwens nog niet eerder iets van mijn gelezen? Mijn debuutroman ‘Hier wil ik zijn’ is ook heel goed ontvangen. Je kunt het boek bij alle boekhandels bestellen en vind je het leuk als ik er een krabbeltje voor jou of degene aan wie je het boek wilt geven inzet, dan kan je ook direct in mijn webshop terecht. 

Lees je liever korte verhalen, dan kan ik je de bundel ‘Ongelijke Stukken‘ aanraden. Daar staan heel veel verschillende verhalen in en  een (feelgood)verhaal van mij. De bundel is ook te bestellen in de boekhandel of via Uitgeverij Hartklopper. 

Liefs,

Irene 

Het bericht Klaar (voor nu dan hè) verscheen eerst op Irene Kroon.

De onvermijdelijke terugblik

In september, op de 11e om precies te zijn, vond de release van ‘Hier wil ik zijn plaats’. In eerste instantie een wat beladen datum. Niemand die toen oud genoeg was, is namelijk vergeten wat er in 2001 op 9/11 gebeurde. Waarschijnlijk weet bijna iedereen die zich toen bewust was van de impact van deze aanslag wat hij of zij op dat moment aan het doen was. Zelf weet ik het nog heel goed. Ik zat (in blijde verwachting van ons eerste kindje) op mijn werk. We zaten met veel mensen opgepropt in een noodgebouw (waar we uiteindelijk 18! jaar zouden zitten). Mijn collega at zijn broodje achter zijn bureau en keek ondertussen naar het nieuws, toen hij meldde dat er een vliegtuig in het WTC in New York was gevlogen. Ik heb hem aangekeken alsof ik wilde vragen of er een steekje bij hem los zat. Dat was zeker niet het geval. Het was echt waar.

Dus toen mijn uitgever zei dat de boekpresentatie op 11 september zou plaatsvinden, moest ik even slikken. Een groot deel van het boek speelt tenslotte in New York. Alleen gaat het helemaal niet over de ramp. Het gaat vooral over de liefde en om die reden heb ik doorgezet.

Fantastische avond

Iedere keer als ik de foto’s bekijk (en dat is vaak) denk ik weer terug aan die fantastische avond. Alle lieve familie en vrienden, ex leidinggevenden en andere belangstellenden die er met elkaar voor hebben gezorgd dat het een feestje werd. Ik heb ervan genoten en hoop nog vaker zulke boekenfeestjes te mogen organiseren. De locatie, Van der Meulen’s Boekhandel in Alkmaar, was de perfecte plek en de medewerkers die aanwezig waren hebben zeker bijgedragen aan het goede gevoel.

Verhalenbundel

Als kers op de toch al uitbundige literaire taart, vond op 24 november de release van de Verhalenbundel ‘Ongelijke Stukken’ plaats en in die bundel heeft ook een verhaal van mij een plekje gekregen. De eerste recensie op Hebban.nl is al een feit en die is goed. Dat smaakt natuurlijk naar meer.

De presentatie was op een leuke locatie in Heerenveen, in een ongedwongen sfeer en met aandacht voor alle aanwezige auteurs. Het is heel fijn om in zo’n positieve vibe mee te kunnen draaien en ook van die middag heb ik, samen met de meegereisde fans (ha ha), weer genoten.

Recensies

Ondertussen wordt ‘Hier wil ik zijn’ door iedereen die het boek heeft gelezen goed ontvangen en krijgt het op Hebban.nl mooie recensies (https://www.hebban.nl/boek/hier-wil-ik-zijn-irene-kroon-2)

Hopelijk duurt het nog even voordat iemand vindt dat dit boek echt de 3, 4 of 5 sterren niet waard is en een hele slechte recensie achterlaat. Tenslotte stel je je als auteur kwetsbaar op als je jouw schrijfsels deelt met de rest van de wereld. Dat is en blijft spannend en om me heen hoor ik regelmatig dat dit nooit overgaat.

Als jij mijn boek hebt gelezen vind ik het fijn als je een recensie achterlaat. Dat kan via de link hierboven en als je eerst weleens wilt weten wat anderen vinden, kijk dan ook eens naar hun mening via dezelfde link.

En nu?

Ik heb er deze week bij mijn werkgever op aangedrongen dat ik toch echt minder wil werken en heb voor 4 uur per week ontslag genomen. Dat is niet veel, maar biedt net een beetje meer lucht om vaker te kunnen schijven en acties op andere tijdstippen te gaan doen, waardoor er uiteindelijk meer schrijftijd overblijft. Zoals te verwachten was (ik werk in een grote organisatie), moet men er eerst over nadenken hoe die 4 uur opgevangen gaat worden en door wie. Daar heb ik suggesties voor gedaan, maar verder is het aan hun om te bepalen hoe ze de leegte gaan invullen die ik achterlaat (haha). Ik wil eigenlijk namelijk liever een andere constructie van mijn baan en daar wordt (nog) niet in meegegaan. Die paar uur per week inleveren is dus een soort van noodgreep, maar wel een die bijdraagt aan meer schrijfplezier en dat is waar het om gaat. Datgene doen waar je blij van wordt. Dus: follow your dreams. Ik heb het gedaan en jij?

2025

Er zijn alweer wat plannetjes voor het nieuwe jaar, maar daarover kan en mag ik nog niets zeggen. Behalve dan over dat nieuwe boek dat in aantocht is én ik ben gestart met de ‘bouw’ van een nieuwe onderneming. Zoals het er nu uitziet start ik in het tweede kwartaal van 2025 naast mijn een onderneming als virtual assistant. De naam heb ik al en de url is vastgelegd (www.iksupportjou.nl).

Voor nu wens ik iedereen hele fijne feestdagen en natuurlijk een liefdevol, warm en leesvol (dat is vast geen goed Nederlands woord, maar je begrijpt wat ik bedoel) nieuw jaar.

Liefs,

Irene

Het bericht Wat een jaar! verscheen eerst op Irene Kroon.

Follow your dreams 🩷🩵

Het bericht Over Mijn Boek en Dromen die Uitkwamen verscheen eerst op Irene Kroon.

De rollercoaster

Het is een beetje flauw om hier ook weer allerlei andere benamingen voor te verzinnen. Bij dit woord is dat ook veel moeilijker. Het woord doet me op de een of andere manier altijd aan een kermisattractie denken en dan kom je toch weer uit bij een achtbaan of zo’n lange bank waar iedereen in wordt rondgedraaid tot ze kotsmisselijk zijn. Nou, kotsmisselijk ben ik niet geworden na de release van mijn debuutroman. Integendeel, ik zit vooral op een roze wolk en ben niet van plan om daar op hele korte termijn van af te kukelen.

Hoe het ging in september

Mijn uitgever heeft ‘Hier wil ik zijn’ op 1 september aangemeld bij het Centraal Boekhuis en vanaf dat moment konden er pre-orders geplaatst worden. Zodra ik mijn naam opzocht via Google zag ik mijn boek overal tevoorschijn komen. Hoe leuk is dat? Er was zelfs een boekhandel die schreef: ‘Irene Kroon, bekend van…’ Nou, zo bekend ben ik nu ook weer niet. Voor de officiële release van ‘Hier wil ik zijn’ was er slechts een keer eerder een verhaal van mij uitgebracht en wel in de Valentijnbundel 2023. Helemaal onbekend ben ik dus niet, maar bekend is wel een erg groot woord. Inmiddels hebben ze wat aangepast op hun website. En terecht.

Persbericht

Op 1 september vond ik ook nog een bericht over de boekpresentatie in de digitale versie van het weekblad in mijn woonplaats. Een leuk stukje tekst, waarin enthousiast werd verteld over mijn boek, mij en waarin iedereen van harte werd uitgenodigd om aanwezig te zijn.

De boekpresentatie, de release

Wat was het een feestje en wat was ik vooraf zenuwachtig. Ik had een vrije dag genomen, want er moest nog het een en ander gebeuren. Zo vertrokken de echtgenoot en ik ’s morgens naar de groothandel om daar herbruikbare kunststoffen champagneglazen te halen en natuurlijk champagne (of iets wat daar voor door moest gaan). We wilden een echt feestje met een drankje en een knabbel, zodat we konden proosten.

Door de dag heen kwamen er van diverse kanten bloemen die thuis werden bezorgd. Via de socials werd er aandacht besteed aan mijn debuut en ’s avonds waren er veel mensen tijdens het moment suprême aanwezig bij Van der Meulen’s Boekhandel. Het was een topavond met al mijn dierbaren en ik heb van iedere minuut genoten.

Suzan en Beau zijn de wijde wereld ingegaan…

En ik gun het iedereen om hun verhaal te lezen, want als je dat doet ontsnap je voor een moment aan de werkelijkheid. Lezers schrijven namelijk nu al dit :

• Ik heb het boek in een dag uitgelezen met een lach en een traan
• Ik ben echt genoten van je boek. Het was heerlijk relaxed en ik kon even ontsnappen aan de hectiek van de dag. 
• Wat heb je dit knap geschreven. Heel mooi!

Ga jij nu ook mijn debuut lezen?

Liefs,

Irene

Het bericht Released! verscheen eerst op Irene Kroon.

Cover

De cover heb ik al een keer laten zien en de flaptekst heb ik gedeeld op mijn socials. Pasgeleden heb ik op diezelfde socials ook de hele boekcover gedeeld, dus de voor- én de achterkant. Daar kreeg ik hele leuke reacties op. Dus nu maar hopen dat op mijn boek net zulke fijne berichtjes komen. 

Niet alledaags

Het verhaal draait grotendeels om Suzan en Beau. Laatstgenoemde ziet de ander wel zitten, maar door omstandigheden ziet zij de dingen heel anders en sluit ze zich in eerste instantie af. Voor de een is het een les in loslaten en voor de ander een les in lijdzaamheid en geduld. Daarnaast spelen er nog een aantal zaken, die de nodige aandacht verdienen en die ze ieder voor zich toch moeten oplossen.

VS

Het hele verhaal speelt zich af in Amerika en start in Long Beach, Californië. Geluksvogel die ik ben, kreeg ik zo’n twee jaar geleden de kans om voor mijn werk naar Los Angeles te gaan en Long Beach ligt daar niet ver vandaan. Omdat ik nog een paar dagen voor aanvang van mijn werkzaamheden tijdens een groot congres vrij was, heb ik uitgebreid rondgekeken op de plek waar Suzan haar avontuur begon, zodat ik goed kon bekijken of dat wat ik via Google maps had ontdekt echt klopte. Gelukkig zat ik er niet ver naast.

Later in het verhaal vertrekt Suzan naar New York. Daar ben ik dan weer niet geweest, maar die stad staat hoog op mijn wensenlijstje.

Boeklancering

Nu het manuscript bij drukker ligt, kan ik even achterover leunen. Hoewel… er moet echt nog wel wat gedaan worden ter voorbereiding op de boekpresentatie die op 11 september aanstaande plaatsvindt bij Van der Meulen’s Boekhandel in Alkmaar. Tenslotte is het leuk als de mensen die de moeite nemen om aanwezig te zijn, ook een lekker drankje krijgen. En het programma moet nog gefineerd-tuned worden. Ergens weet ik wel hoe het allemaal moet gaan lopen en ben ik wel gewend om iets te organiseren of te plannen, maar voor jezelf zoiets doen is wel even wat anders.

11 september vs 9/11

Ik kan me zo voorstellen dat je vreemd opkijkt dat de presentatie van een boek dat zich deels in New York afspeelt, wordt gepland op de dag waarop ruim 20 jaar geleden zo’n ontzettend groot onrecht plaatsvond. Het was ook voor mij even slikken, maar er waren goede redenen om voor deze datum te kiezen. Daarbij heeft het boek niets met de gebeurtenissen op die dag te maken. Het gaat over groei, maar vooral over liefde.

Mocht je na het lezen van deze blog denken, ‘hé, ik wil ook bij die presentatie zijn’, dan ben je bij deze van harte uitgenodigd. Laat me alleen wel even weten dat je komt, want het zou jammer zijn als er net voor jou geen glas bubbels meer is.

Liefs,

Irene

Het bericht Klaar! verscheen eerst op Irene Kroon.

Schaven

Er moest wel wat geschaafd worden en het heeft een paar feedbackrondes gekost, maar nu past de cover bij mijn gevoel en dekt voor een groot deel de lading van het verhaal. Het is dus allemaal prima gelukt, want wat is hij mooi geworden. Ik kan bijna niet wachten om hem te delen met iedereen. Maar…nog even geduld. Het onthullen van zoiets moet ook weer een momentje zijn. Dat doe je niet even tussendoor. Misschien ga ik nog wel wat teasen (of zelfs meerdere keren). Iedere dag een stukje digitaal ‘papier’ verwijderen of iets dergelijks. Daar heb ik al mooie voorbeelden van gezien en met de tools die ik van een collega auteur kreeg gaat het me vast wel lukken om daar wat creatiefs van te maken. 

Redactie

Tijdens het schaven en daarna weer wachten op wat de illustrator met die feedback zou doen, heb ik niet stil gezeten. Mijn manuscript werd namelijk gelezen door een zogenaamde proeflezer+. Iemand die niet alleen maar leest om te bekijken of ze het een leuk verhaal vindt, maar  ze kijkt ook meteen met een redactioneel oog. Heel prettig, want daardoor worden er al een paar foutjes uitgehaald. Dat ze niet heeft gezien dat ik drie bijpersonages (DRIE dus!) dezelfde voornaam heb gegeven, vergeef ik haar. 

Begin januari had ik mijn manuscript van haar retour en kon ik zelf aan de slag. Ik ben met de stofkam door de tekst gegaan. Herschreef stukken, voegde iets toe (volgens de proeflezeres heel essentieel), maar haalde ook stukken weg. Tijdens dat hele proces heb ik toch nog flink wat darlings omgelegd. 

En nu?

Nu is het weer afwachten totdat de volgende redacteur naar mijn manuscript heeft gekeken. Het zou natuurlijk kunnen zijn dat hij het helmaal niet eens is met wat ik heb toegevoegd, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat hij het niet goed vindt. Ergens later deze maand, of in het uiterste geval begin april, krijg ik het manuscript terug en ga ik er nog eens goed voor zitten. Ik kijk er naar uit om nog een keer met Beau en Suzan op pad te gaan. Die twee personages zitten zo diep in mijn hart en vervelen nooit. 

Nieuwsgierig geworden?

Hou mijn Instagram-pagina @irene_iswriting in de gaten. Daar deel ik de meeste feitjes en nieuws. Dus ook als er een boeklancering komt met presentatie ergens in de buurt van waar ik woon, vind je die informatie terug via mijn profiel. September is wel een maand om te arceren in je agenda. Ik heb alleen nog geen datum. 

Nog een soort van toegift

In november van dit jaar geeft ‘mijn’ uitgever een verhalenbundel uit die de voorlopige (werk)titel ‘Ongelijke Stukken’ mee heeft gekregen. En ook in die bundel vind je een verhaal van mij. Twee publicaties in een jaar, 2 uitgeefcontracten in een jaar. Ik moet mezelf nog regelmatig even knijpen om me ervan te verzekeren dat dit allemaal echt gebeurt, maar wat een fijn traject is dit en wat een mooi vooruitzicht. 

Liefs,

Irene 

Het bericht Cover verscheen eerst op Irene Kroon.

Op het moment dat ik deze blog schrijf, is het jaar bijna om. Buiten wordt er al de hele dag vuurwerk afgestoken. Vooral nu het niet meer zo hard waait, gaat iedereen die maar een beetje onzorgvuldig met zijn of haar vingers wil omgaan aan de gang met een lont (of aansteker) en knalt er lustig op los. Vind ik daar wat van? Ja. Van mij hoeft het niet, maar….daar gaan we vooral niet te veel aandacht aan besteden. Deze blog is juist bedoeld om terug te kijken op wat voor mij een fantastisch jaar was.

Hoe het begon

Met een verhuizing. In de derde week van het nieuwe jaar verhuisden we – geholpen door familie en vrienden – naar onze huidige woning. Een heerlijk huis waar we weer volop genieten met elkaar. We wilden kleiner gaan wonen, maar dat is niet erg gelukt en eigenlijk is al die ruimte ook wel heel prettig.

Daarna een nieuwe functie op de afdeling Humane Genetica van Amsterdam UMC. Communicatieadviseur. Het zorgde ervoor dat ik weer uitdaging zag in mijn werk en het gaat goed. Steeds meer collega’s weten mij te vinden als ze ‘iets te communiceren hebben’.

Valentijnfestival

Het werd mei en op de 13e van die maand vond het Valentijnfestival plaats in Ermelo. Een jaarlijks evenement waar de Valentijnprijs wordt uitgereikt aan een van de vijf auteurs op de shortlist die in het jaar daarvoor een feelgood roman hebben geschreven. Leuk om daar een keer bij te zijn. Ook ik heb een bijdrage geleverd. Niet als auteur voor de prijs, maar wel aan de Valentijnbundel. Samen met een aantal andere verhalen, werd mijn verhaal geplaatst. De hoofdprijs won ik niet, maar mijn eerste publicatie was een feit. Leuke (en goede) bijkomstigheid is dat de royalty’s van het boek naar Villa Pardoes gaan. Iedereen die het boek dus koopt, draagt bij aan het welzijn van kinderen.

Uitgevers

In juli vond ik dat ik de (voorlopig) laatste herschrijfronde van mijn eerste manuscript wel had afgerond. Het werd tijd om uitgevers te benaderen. Het werden er drie. Een was direct enthousiast en ik zou ‘binnenkort’ meer horen. Een ander wees me helaas af en de derde liet heel lang niets van zich horen. Ergens in november kreeg ik ineens wel bericht, maar toen was het niet meer nodig.

Toen ik uiteindelijk acht weken had gewacht op die ene uitgever die wel enthousiast was, heb ik ze (enigszins schuchter) een mailtje gestuurd. Tenslotte zou het zomaar kunnen zijn dat ik te ongeduldig was. Niets was echter minder waar. Ze waren blij met mijn bericht, want er was bij hun in de e-mailcorrespondentie wat mis gegaan. Drie dagen later tekende ik het contract met Uitgeverij Hartklopper. Zij gaan volgend najaar mijn debuutroman uitgeven die de titel: Hier wil ik zijn heeft gekregen.

Voorbereiding

Dat het uitgeven van een boek niet iets is wat je even doet, blijkt wel uit de acties die ik uit moet voeren. Daarbij is het ook een les in geduld. Zo wacht ik nu tot de eerste redactieronde klaar is en ik aan de gang kan met datgene wat de redacteur heeft voorgesteld. Nog een herschrijfronde dus? Jazeker en er volgen er waarschijnlijk nog wel een paar. De uitgever heeft aan de hand van mijn ideeën voor de cover inmiddels een geschikte illustrator gevonden. Deze dame maakt echt hele mooie tekeningen en ik ben super benieuwd waar ze mee komt.

Het duurt nu niet lang meer voordat ook jullie kennis kunnen maken met Beau en Suzan. Ik vind het ontzettend spannend. Het schrijven van dit verhaal vol liefde was een feestje. De plaatsen waar ze komen heb ik deels zelf bezocht (was wat je noemt een buitenkansje) en iedere keer dat ik ‘iets’ met het verhaal moest doen kon ik weer even terug naar die plaatsen.

Nummer 2

Terwijl ik wacht op de redacteur schrijf ik aan mijn tweede roman. Je moet tenslotte de tijd die je hebt wel nuttig besteden en ook dit verhaal vraagt er al een poosje om om verteld te worden. Heel anders en hele andere personages, maar met één gemene deler in het verhaal: liefde en romantiek.

2023

Dit was een jaar van groei, ontdekking en het najagen van mijn passie. Het leerde me dat doorzettingsvermogen en geloof in jezelf de sleutels zijn tot het vervullen van je dromen. En terwijl ik terugkijk op dit bijzondere jaar, kijk ik met opwinding en optimisme naar de toekomst, vol verhalen die nog geschreven moeten worden. Ik kan niet wacht om al die nieuwe hoofdstukken te ontdekken.

Fijne jaarwisseling. Doe voorzichtig met vuurwerk, denk aan alle (huis)dieren die op straat zijn en alle goeds voor 2024!

Het bericht 2023: een jaar vol liefde, schrijven en avonturen verscheen eerst op Irene Kroon.

Wat is er gebeurd?

Nadat ik in september het contract met Uitgeverij Hartklopper tekende, is er al best veel gebeurd. Samen met de uitgever heb ik nagedacht over de titel voor mijn boek. Voor mij was het zo klaar als een klontje wat die moest worden en na uitleg van mijn kant waarom ik voor die titel heb gekozen, kreeg ik groen licht. Fijn, want mijn gevoel zegt nog steeds dat deze titel het beste bij het verhaal past. Inmiddels is de titel ook al onthuld toen de uitgever mij een aantal weken geleden voorstelde als nieuwe auteur in ‘hun stal.’ Voor diegenen die de onthulling hebben gemist, bij deze: Hier wil ik zijn.

Cover

Ook over de cover is nagedacht. Dat had ik zelf al gedaan en mijn ideeën heb ik doorgegeven. Ik ben heel benieuwd wat de designer maakt van datgene wat ik heb verteld. Wordt het wat ik denk dat het moet zijn, of iets totaal anders? Iets wat misschien wel veel beter past bij het verhaal dan ik me nu kan bedenken. Ik ben bovengemiddeld nieuwsgierig naar de eerste resultaten en kijk natuurlijk iedere dag in mijn mailbox 🙂

Redactie

Of je nou al twintig titels op je naam hebt staan, of zoals ik, net komt kijken als schrijver. Iedereen heeft redactie nodig. Iemand die niet alleen op taal- en spelfouten let, maar ook kijkt of je datgene wat je eerder in het verhaal hebt aangezwengeld wel afmaakt; of er geen losse eindjes zijn. Ook kijkt zo iemand naar de geloofwaardigheid en of je Pietje niet ineens Klaasje hebt genoemd. Daarbij zou het zomaar kunnen dat ik ergens een woord heb neergezet dat alleen in Noord-Holland voorkomt. Dat laatste verwacht ik niet echt, want ik ben opgevoed met ABN en spreek en schrijf nog steeds keurig Nederlands, maar het zou zomaar kunnen gebeuren. Op de aanwijzingen en correctie van de redacteur ben ik nu aan het wachten. Van collega-auteurs heb ik al vernomen dat er zomaar meer dan 1200 wijzigingen in je manuscript kunnen zitten, dus in houd mijn hart vast.

Kort verhaal

Omdat Uitgeverij Hartklopper een soort van schrijfwedstrijd heeft georganiseerd, heb ik ook op dat gebied de stoute schoenen aangetrokken en een kort verhaal ingestuurd. Het is me tenslotte al een keer gelukt om een plekje in een verhalenbundel (Valentijnbundel 2023) te krijgen en misschien gebeurt dat nu nog wel een keer in de bundel: Ongelijke Stukken. Deze bundel komt in het najaar van 2024 uit. Mocht ik een plekje hebben veroverd, dan kom je dat nieuws ongetwijfeld weer in een blog van mij tegen.

De hulp van Jet

Halverwege oktober sprak ik af met Jet Nijland. Zij heeft al twee feelgoodromans op haar naam staan en kent de klappen van de zweep wel zo’n beetje. Omdat ik leuk contact met Jet heb, heb ik haar gevraagd om mij bij te brengen wat je als auteur allemaal kan/moet doen om jouw boek onder de aandacht te brengen, wat je wel/niet met de uitgever hoort te overleggen (tot nu toe overleg ik zo’n beetje alles) en welke sites zij gebruikt om haar Instagram-posts op te leuken. Het werd een gezellige, informatieve middag die we in het Theehuis op Landgoed De Horsten doorbrachten. Je kunt een minder fijne plek treffen. Daarna reed ik door naar Gouda, waar Hartklopper-collega Elje van Turenhout haar boekpresentatie hield. Leuk om daar getuige van te mogen zijn. En haar boek doet het goed. Elje heeft ook al twee boeken op haar naam: Lichter en Uitzicht, de delen 1 en 2 van een trilogie. Aanraders om te lezen (ja, ik maak gewoon reclame).

Marieke

Marieke Douwes, mijn plaatsgenoot, mag natuurlijk niet ontbreken als ik het over collega-auteurs heb. Want met Marieke heb ik weer heerlijk koffie gedronken en haar (net als Jet) het hemd van het lijf gevraagd. Heerlijk om zo met schrijven bezig te zijn en er met gelijkgestemden over te kunnen praten. De ochtend vloog voorbij en we waren natuurlijk nog lang niet uitgepraat.

Mooie momenten

Er komen ongetwijfeld nog heel veel mooie momenten die ik via deze blog, maar zeker via Instagram, Facebook en soms LinkedIn zal delen. Hoe dichterbij de releasedatum komt, hoe meer er bekend wordt, maar het duurt nog even. Geduld is een schone zaak. Nu ga ik samen met mijn gezin lekker genieten van de feestdagen. Voor het eerst in dit huis. We wonen er alweer bijna een jaar. Een jaar? Ja, echt de tijd gaat snel.

Fijne feestdagen. Geniet van elkaar en ik wens je alle goeds voor 2024!

Het bericht Een blog, een blog! verscheen eerst op Irene Kroon.

Alweer bijna twee weken geleden tekende ik een contract met Uitgeverij Hartklopper. Zij gaan na de zomer van 2024 namelijk mijn debuutroman uitgeven. Ja, je leest het goed. Het gaat echt gebeuren. Soms kan ik het zelf bijna niet geloven. Dan knijp ik mezelf en als dat dan flink pijn doet (je moet jezelf tenslotte af en toe een beetje tarten), dan weet ik dat ik echt wakker ben en niet lig te dromen. 

Het duurde even

In de maand juli had ik een weekje vrij. Iedereen bij mij thuis was nog aan het werk of naar school en dat leek mij een uitgelezen periode om de laatste herschrijfronde af te maken van mijn eerste manuscript. Daarbij was ik in die week jarig en dan ben ik liever onder familie en vrienden, dan dat ik op mijn werk allerlei taart moet uitdelen. Lekker rustig vond ik het zo.

Op mijn verjaardag zelf was het trouwens helemaal niet rustig. Voor een juli-jarige was het uitzonderlijk druk. Dat heeft er waarschijnlijk alles mee te maken dat onze vrienden – net als wij – kinderen hebben in de leeftijd waarop ze niet altijd meer met pa en ma meegaan op vakantie. En dan ga je natuurlijk niet in de duurste tijd van het jaar weg om in de brandende Italiaanse (Franse mag ook) zon te gaan zitten, maar net daarvoor of daarna. Het was een gezellige dag en ik ben erg verwend met cadeautjes. 

Terug naar mijn manuscript

Die herschrijfronde in juli kwam af en ik had me voorgenomen om vijf uitgevers aan te schrijven. Het werden er uiteindelijk drie. Een wees me al heel snel af. Waarschijnlijk paste mijn verhaal toch niet helemaal in hun fonds, een ander liet niets horen (en heb ik recent zelf gevraagd mijn manuscript te vernietigen omdat ik een uitgever had gevonden) en de derde meldde dat ze enthousiast waren geworden door mijn synopsis en dat ik binnenkort meer zou horen. 

En toen bleef het stil…

Het duurde een week, twee weken, vijf weken…

We waren ondertussen op vakantie gegaan. Heerlijk met de caravan toeren door Nederland, waarbij we steeds maximaal vier nachtjes op een kleine camping verbleven. En ik hoorde niets. Mijn laptop ging iedere twee dagen aan om mijn e-mail te checken, maar het bleef oorverdovend stil in mijn mailbox. 

Toch kwam het goed

Uiteindelijk, na acht weken, we waren al lang weer aan het werk, heb ik de uitgever toch maar schoorvoetend gemaild en gevraagd of het klopte dat ik nog niets had gehoord. Het kon tenslotte zijn dat ik gewoon nog geduld moest hebben. Voor mij is dit een hele nieuwe materie en ik leer graag. Het duurde slechts een kwartier voordat ik antwoord van ze kreeg dat ze per abuis hun berichtje naar het verkeerde e-mailadres hadden gestuurd. Ze wilden juist heel graag met mij in zee, maar omdat ze niets meer van mij hoorden, dachten ze dat ik al een andere uitgever had gevonden. 

Niet dus. We zaten een soort van op elkaar te wachten en ik ben nog iedere dag blij dat ik ze toen heb gemaild. Nu gaat het gebeuren. 

Traject

Binnenkort wordt mijn manuscript naar een redacteur gestuurd. Van hem of haar krijg ik vervolgens feedback en ja, dan moet ik weer gaan herschrijven. Geeft niks. Als het verhaal er beter van wordt, hoor je mij niet klagen. Ergens in mei 2024 moet ik klaar zijn, want vanaf dan wordt het proces om te gaan drukken in gang gezet. Hoe dat allemaal gaat en welke stappen eerst gezet moeten worden, weet ik niet precies. Daar kom ik vast nog wel achter en alles wat interessant genoeg is om te delen, deel ik hier of op mijn socials.

Ga ik nu maar eens nadenken over een cover en daarna weer even door de kamer stuiteren van blijdschap. 

Wordt vervolgd!

Het bericht Het is gelukt! verscheen eerst op Irene Kroon.

Buffelen is troef

Nee! Buffelen was troef. In de afgelopen maanden heb ik eerst mijn werk voor de hoogleraar genoomdiagnostiek netjes afgerond en overgedragen aan de collega die was aangenomen op mijn functie. En pas dan besef je wat je eigenlijk allemaal doet op een dag. Hoeveel vragen er op je af worden gevuurd, welke uitzoek klussen er zijn, wat er allemaal geregeld moet worden, hoe ingewikkeld een agenda kan zijn en welke mensen allemaal wat van de persoon waar jij voor werkt willen. Het is heel erg veel en mijn nieuwe collega begint pas nu een beetje ingewerkt te raken. We zijn ruim vier maanden verder…  

En ik?

Als het om managementondersteuning gaat, dan sta ik mijn mannetje wel. En dat is wat ik voor een deel van mijn werktijd doe. Alle werkzaamheden rondom communicatie zijn echter nieuw. Leuk hoor dat ik een poos geleden voor het HBO een scriptie schreef over marketingcommunicatie, maar al die kennis is inmiddels redelijk achterhaald. Nu gaat alles anders en we doen bij de afdeling waar ik werk niet zo zeer aan directe marketing. Natuurlijk willen we graag dat alle patiënten uit Amsterdam en omgeving naar onze afdeling komen als ze vragen hebben over erfelijkheid en aangeboren afwijkingen, maar we zetten er niet keihard op in. 

Communiceren is te leren

En dat is wat ik aan het doen ben. Want hoe zet ik onze afdeling intern (bij de eigen medewerkers en binnen het huis) en extern op de kaart? Een superleuke uitdaging waar ik me helemaal in vast kan bijten. Voor de helft van mijn werktijd dan, wand de andere helft is voor de secretariële ondersteuning van de onderzoekssecties binnen onze afdeling. En dan is het best druk. Nieuwe dingen leren, veel vragen beantwoorden over wat al wel, maar ook wat nog niet kan en wat de wensen zijn. Al die vragen en (on)mogelijkheden heb ik in de afgelopen weken aan elkaar geknoopt, zodat er als ik weer terug ben van vakantie een mooi plan ligt dat gepresenteerd kan worden (presenteren; ook een uitdaging). 

En nu gaan we weg

Voor het eerst in jaren gaan mijn man en ik weer met z’n tweeën op vakantie. Gewoon de caravan achter de auto hangen en we zien wel waar we terechtkomen. In Nederland, of naar het buitenland. Het maakt ons niet uit. Als we maar een ander behangetje hebben, kunnen wandelen of fietsen en heerlijk luieren. Er gaat absoluut een grote stapel boeken mee. Misschien wel alle delen van De Zeven Zussen die ik nog niet heb gelezen (nog 7 te gaan). 

De thuisblijvers

De kinderen bijven thuis, samen met de hond, waarvoor we de zorg vol vertrouwen aan hen overdragen. Ze moeten allebei wel werken en voor onze dochter begint de school als wij nog vakantie vieren, maar de zorg voor de hond zit er helemaal ingebakken bij iedereen, dus dat komt zeker goed. Het is een raar idee. We zijn jaren met elkaar op pad geweest en nu zijn ze zo groot dat het niet meer interessant is om met  pa en ma op kampeervakantie te gaan. Een nieuw tijdperk is aan! Andere momenten om weg te gaan, buiten het seizoen en langzaam opgaan in de steeds grijzer wordende massa (hoewel ik mezelf daar nog niet echt toe wil rekenen). 

Laptop

Die laptop…die gaat mee. Andere jaren had ik hem nooit bij me, maar dit jaar wel. Gewoon, om af en toe even iets te kunnen schrijven. Er zit namelijk een verhaal in mijn hoofd voor de Valentijnbundel die in 2024 uitkomt. Daarin wil ik graag weer een plekje in bemachtigen. En in een van mijn opschrijfboekjes staat ook al het een en ander dat verder uitgewerkt kan worden. En mocht het verhaal dat ik instuurde voor een verhalenwedstrijd het niet halen, dan weet ik dat daarin ook nog potentie zit om er meer van te maken. Van een kort verhaal wordt het dan een lange versie, waarbij de karakters verder kunnen worden uitgediept. 

Maar eerst en vooral even weg

Genieten van het feit dat er niks hoeft, alles mag en dat lui zijn een functioneel onderdeel is van de vakantie. Tot daarna. Dan vertel ik over hoe het is geweest. 

Het bericht Vakantie in zicht! verscheen eerst op Irene Kroon.