De onvermijdelijke terugblik

In september, op de 11e om precies te zijn, vond de release van ‘Hier wil ik zijn plaats’. In eerste instantie een wat beladen datum. Niemand die toen oud genoeg was, is namelijk vergeten wat er in 2001 op 9/11 gebeurde. Waarschijnlijk weet bijna iedereen die zich toen bewust was van de impact van deze aanslag wat hij of zij op dat moment aan het doen was. Zelf weet ik het nog heel goed. Ik zat (in blijde verwachting van ons eerste kindje) op mijn werk. We zaten met veel mensen opgepropt in een noodgebouw (waar we uiteindelijk 18! jaar zouden zitten). Mijn collega at zijn broodje achter zijn bureau en keek ondertussen naar het nieuws, toen hij meldde dat er een vliegtuig in het WTC in New York was gevlogen. Ik heb hem aangekeken alsof ik wilde vragen of er een steekje bij hem los zat. Dat was zeker niet het geval. Het was echt waar.

Dus toen mijn uitgever zei dat de boekpresentatie op 11 september zou plaatsvinden, moest ik even slikken. Een groot deel van het boek speelt tenslotte in New York. Alleen gaat het helemaal niet over de ramp. Het gaat vooral over de liefde en om die reden heb ik doorgezet.

Fantastische avond

Iedere keer als ik de foto’s bekijk (en dat is vaak) denk ik weer terug aan die fantastische avond. Alle lieve familie en vrienden, ex leidinggevenden en andere belangstellenden die er met elkaar voor hebben gezorgd dat het een feestje werd. Ik heb ervan genoten en hoop nog vaker zulke boekenfeestjes te mogen organiseren. De locatie, Van der Meulen’s Boekhandel in Alkmaar, was de perfecte plek en de medewerkers die aanwezig waren hebben zeker bijgedragen aan het goede gevoel.

Verhalenbundel

Als kers op de toch al uitbundige literaire taart, vond op 24 november de release van de Verhalenbundel ‘Ongelijke Stukken’ plaats en in die bundel heeft ook een verhaal van mij een plekje gekregen. De eerste recensie op Hebban.nl is al een feit en die is goed. Dat smaakt natuurlijk naar meer.

De presentatie was op een leuke locatie in Heerenveen, in een ongedwongen sfeer en met aandacht voor alle aanwezige auteurs. Het is heel fijn om in zo’n positieve vibe mee te kunnen draaien en ook van die middag heb ik, samen met de meegereisde fans (ha ha), weer genoten.

Recensies

Ondertussen wordt ‘Hier wil ik zijn’ door iedereen die het boek heeft gelezen goed ontvangen en krijgt het op Hebban.nl mooie recensies (https://www.hebban.nl/boek/hier-wil-ik-zijn-irene-kroon-2)

Hopelijk duurt het nog even voordat iemand vindt dat dit boek echt de 3, 4 of 5 sterren niet waard is en een hele slechte recensie achterlaat. Tenslotte stel je je als auteur kwetsbaar op als je jouw schrijfsels deelt met de rest van de wereld. Dat is en blijft spannend en om me heen hoor ik regelmatig dat dit nooit overgaat.

Als jij mijn boek hebt gelezen vind ik het fijn als je een recensie achterlaat. Dat kan via de link hierboven en als je eerst weleens wilt weten wat anderen vinden, kijk dan ook eens naar hun mening via dezelfde link.

En nu?

Ik heb er deze week bij mijn werkgever op aangedrongen dat ik toch echt minder wil werken en heb voor 4 uur per week ontslag genomen. Dat is niet veel, maar biedt net een beetje meer lucht om vaker te kunnen schijven en acties op andere tijdstippen te gaan doen, waardoor er uiteindelijk meer schrijftijd overblijft. Zoals te verwachten was (ik werk in een grote organisatie), moet men er eerst over nadenken hoe die 4 uur opgevangen gaat worden en door wie. Daar heb ik suggesties voor gedaan, maar verder is het aan hun om te bepalen hoe ze de leegte gaan invullen die ik achterlaat (haha). Ik wil eigenlijk namelijk liever een andere constructie van mijn baan en daar wordt (nog) niet in meegegaan. Die paar uur per week inleveren is dus een soort van noodgreep, maar wel een die bijdraagt aan meer schrijfplezier en dat is waar het om gaat. Datgene doen waar je blij van wordt. Dus: follow your dreams. Ik heb het gedaan en jij?

2025

Er zijn alweer wat plannetjes voor het nieuwe jaar, maar daarover kan en mag ik nog niets zeggen. Behalve dan over dat nieuwe boek dat in aantocht is én ik ben gestart met de ‘bouw’ van een nieuwe onderneming. Zoals het er nu uitziet start ik in het tweede kwartaal van 2025 naast mijn een onderneming als virtual assistant. De naam heb ik al en de url is vastgelegd (www.iksupportjou.nl).

Voor nu wens ik iedereen hele fijne feestdagen en natuurlijk een liefdevol, warm en leesvol (dat is vast geen goed Nederlands woord, maar je begrijpt wat ik bedoel) nieuw jaar.

Liefs,

Irene

Het bericht Wat een jaar! verscheen eerst op Irene Kroon.

Schaven

Er moest wel wat geschaafd worden en het heeft een paar feedbackrondes gekost, maar nu past de cover bij mijn gevoel en dekt voor een groot deel de lading van het verhaal. Het is dus allemaal prima gelukt, want wat is hij mooi geworden. Ik kan bijna niet wachten om hem te delen met iedereen. Maar…nog even geduld. Het onthullen van zoiets moet ook weer een momentje zijn. Dat doe je niet even tussendoor. Misschien ga ik nog wel wat teasen (of zelfs meerdere keren). Iedere dag een stukje digitaal ‘papier’ verwijderen of iets dergelijks. Daar heb ik al mooie voorbeelden van gezien en met de tools die ik van een collega auteur kreeg gaat het me vast wel lukken om daar wat creatiefs van te maken. 

Redactie

Tijdens het schaven en daarna weer wachten op wat de illustrator met die feedback zou doen, heb ik niet stil gezeten. Mijn manuscript werd namelijk gelezen door een zogenaamde proeflezer+. Iemand die niet alleen maar leest om te bekijken of ze het een leuk verhaal vindt, maar  ze kijkt ook meteen met een redactioneel oog. Heel prettig, want daardoor worden er al een paar foutjes uitgehaald. Dat ze niet heeft gezien dat ik drie bijpersonages (DRIE dus!) dezelfde voornaam heb gegeven, vergeef ik haar. 

Begin januari had ik mijn manuscript van haar retour en kon ik zelf aan de slag. Ik ben met de stofkam door de tekst gegaan. Herschreef stukken, voegde iets toe (volgens de proeflezeres heel essentieel), maar haalde ook stukken weg. Tijdens dat hele proces heb ik toch nog flink wat darlings omgelegd. 

En nu?

Nu is het weer afwachten totdat de volgende redacteur naar mijn manuscript heeft gekeken. Het zou natuurlijk kunnen zijn dat hij het helmaal niet eens is met wat ik heb toegevoegd, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat hij het niet goed vindt. Ergens later deze maand, of in het uiterste geval begin april, krijg ik het manuscript terug en ga ik er nog eens goed voor zitten. Ik kijk er naar uit om nog een keer met Beau en Suzan op pad te gaan. Die twee personages zitten zo diep in mijn hart en vervelen nooit. 

Nieuwsgierig geworden?

Hou mijn Instagram-pagina @irene_iswriting in de gaten. Daar deel ik de meeste feitjes en nieuws. Dus ook als er een boeklancering komt met presentatie ergens in de buurt van waar ik woon, vind je die informatie terug via mijn profiel. September is wel een maand om te arceren in je agenda. Ik heb alleen nog geen datum. 

Nog een soort van toegift

In november van dit jaar geeft ‘mijn’ uitgever een verhalenbundel uit die de voorlopige (werk)titel ‘Ongelijke Stukken’ mee heeft gekregen. En ook in die bundel vind je een verhaal van mij. Twee publicaties in een jaar, 2 uitgeefcontracten in een jaar. Ik moet mezelf nog regelmatig even knijpen om me ervan te verzekeren dat dit allemaal echt gebeurt, maar wat een fijn traject is dit en wat een mooi vooruitzicht. 

Liefs,

Irene 

Het bericht Cover verscheen eerst op Irene Kroon.