Dat AI-plaatje… lijkt het op mij? Nee, niet echt. Iedereen die mij (een beetje) kent weet dat ik er heel anders uitzie, maar momenteel is het de beste keus. Ik doe het namelijk even niet zo goed op foto’s en daar is een reden voor. Ik ben – een soort van – ziek. Gelukkig niets levensbedreigends, maar het was een paar weken geleden wel even spannend toen ik plotseling met spoed op de Specialistische Spoedopvang bij mijn werkgever terecht kwam.  Inderdaad, ik werk in een ziekenhuis.

Het verhaal

Een lang verhaal kort; ik heb al langere tijd last van benauwdheidsklachten en kortademigheid (leuke woorden voor galgje :-)). Steeds als ik de trap oploop ben ik buiten adem. Doe ik samen met manlief een rondje met het hondje en probeer ik dan ondertussen te kletsen… je raadt het als: buiten adem. Zo zijn er wel meer voorbeelden en mijn man accepteerde mijn gevleugelde uitspraak lange tijd (gaat wel over), totdat we afgelopen februari in Antwerpen waren en ik na een uur wandelen door de stad al total loss was. Uiteindelijk ben ik na dat heerlijke weekend bij onze Zuiderburen naar de huisarts gegaan, heb een week later een longfunctietest gedaan en lag twee dagen daarna op verdenking van een longembolie dus op de spoed. Het was geen longembolie, maar de schrik zat erin. Wat het wel is weten we nog niet. Daar is verder onderzoek voor nodig, maar dat kan dichter bij huis. Ik zit dus nog wel even in de medische molen en laat ik daar nu net een grondige hekel aan hebben. Ik bedoel… werken met ‘witte jassen’ is echt heel erg leuk, maar ze nodig hebben is toch een ander verhaal. 

En nu?

Nu doe ik dus  noodgedwongen rustig aan. Ik werk maar een paar uurtjes per dag en werk alleen maar thuis. Daarna hang ik in een stoel onder een dekentje en lees, of doe een poosje mijn ogen dicht. Ik loop met de hond, ga naar bed en slaap een paar uur, of kijk tv. Voordeel van mijn beperkte inzetbaarheid is dat ik meer gelegenheid heb om te lezen. Het gaat er nu waarschijnlijk wel van komen dat ik de Zeven Zussen uitlees. Eindelijk. 

Nadeel van dit alles is dat ik de lancering van mijn onderneming als Virtual Assistant – www.iksupportjou.nl moet uitstellen. Niet dat ik helemaal geen opdrachten aan kan nemen, integendeel. Ik werkte al als zelfstandig ondernemer (www.kroonletters.nl), dus die klanten kan ik blijven bedienen. En mocht zich al een klant aandienen voor mijn VA-bedrijf, dan is die van harte welkom. 

En dat manuscript dan?

De eerste versie van mijn nieuwe manuscript is klaar. Ik heb het nog een keer herschreven en het is inmiddels voor redactie naar mijn uitgever gestuurd. De foto’s van het tekenen van het nieuwe contract volgen nog. Evenals de titel van deze nieuwe feelgoodroman. Heel eerlijk gezegd kan ik eigenlijk niet wachten om alles met jullie te delen, maar als ik zelf vergeet dat ik rustig aan moet doen, protesteert mijn lijf en als dat onverhoopt niet gebeurt krijg ik het van diverse kanten wel om mijn oren. Nog heel even geduld. Hopelijk weet ik binnenkort meer en komt de energie weer langzamerhand terug. Het is namelijk heel erg lastig als je hoofd van alles wil, maar het lijf zegt ‘nee’. 

Dus…

Dat blije hoofd op het AI-plaatje is dan wel niet echt van mij, maar ik voel me wel zo. Want zo hé, ik heb weer een nieuw manuscript afgeleverd. Een heerlijk verhaal dat overigens over ‘witte jassen’ gaat, maar niet alleen maar daarover. Dan wordt het saai. Mijn favoriete (vakantie)land komt er ook in voor. Toen ik die scenes schreef waande ik me weer tussen de cipressen of bij dat leuke kapelletje. 

Nieuwsgierig en misschien wel ongeduldig?

Snap ik.  Vooral van ongeduld heb ik zelf ook regelmatig last. Mijn man roept altijd dat ik drie dingen kwijt ben, mijn telefoon, mijn bril en mijn geduld. En inderdaad, wat zou ik jullie graag vast nader kennis laten maken met Floris en Romée. Oeps, heb ik nu zomaar de namen van mijn twee hoofdpersonages hier neergezet? Tja…

Heb je trouwens nog niet eerder iets van mijn gelezen? Mijn debuutroman ‘Hier wil ik zijn’ is ook heel goed ontvangen. Je kunt het boek bij alle boekhandels bestellen en vind je het leuk als ik er een krabbeltje voor jou of degene aan wie je het boek wilt geven inzet, dan kan je ook direct in mijn webshop terecht. 

Lees je liever korte verhalen, dan kan ik je de bundel ‘Ongelijke Stukken‘ aanraden. Daar staan heel veel verschillende verhalen in en  een (feelgood)verhaal van mij. De bundel is ook te bestellen in de boekhandel of via Uitgeverij Hartklopper. 

Liefs,

Irene 

Het bericht Klaar (voor nu dan hè) verscheen eerst op Irene Kroon.

De onvermijdelijke terugblik

In september, op de 11e om precies te zijn, vond de release van ‘Hier wil ik zijn plaats’. In eerste instantie een wat beladen datum. Niemand die toen oud genoeg was, is namelijk vergeten wat er in 2001 op 9/11 gebeurde. Waarschijnlijk weet bijna iedereen die zich toen bewust was van de impact van deze aanslag wat hij of zij op dat moment aan het doen was. Zelf weet ik het nog heel goed. Ik zat (in blijde verwachting van ons eerste kindje) op mijn werk. We zaten met veel mensen opgepropt in een noodgebouw (waar we uiteindelijk 18! jaar zouden zitten). Mijn collega at zijn broodje achter zijn bureau en keek ondertussen naar het nieuws, toen hij meldde dat er een vliegtuig in het WTC in New York was gevlogen. Ik heb hem aangekeken alsof ik wilde vragen of er een steekje bij hem los zat. Dat was zeker niet het geval. Het was echt waar.

Dus toen mijn uitgever zei dat de boekpresentatie op 11 september zou plaatsvinden, moest ik even slikken. Een groot deel van het boek speelt tenslotte in New York. Alleen gaat het helemaal niet over de ramp. Het gaat vooral over de liefde en om die reden heb ik doorgezet.

Fantastische avond

Iedere keer als ik de foto’s bekijk (en dat is vaak) denk ik weer terug aan die fantastische avond. Alle lieve familie en vrienden, ex leidinggevenden en andere belangstellenden die er met elkaar voor hebben gezorgd dat het een feestje werd. Ik heb ervan genoten en hoop nog vaker zulke boekenfeestjes te mogen organiseren. De locatie, Van der Meulen’s Boekhandel in Alkmaar, was de perfecte plek en de medewerkers die aanwezig waren hebben zeker bijgedragen aan het goede gevoel.

Verhalenbundel

Als kers op de toch al uitbundige literaire taart, vond op 24 november de release van de Verhalenbundel ‘Ongelijke Stukken’ plaats en in die bundel heeft ook een verhaal van mij een plekje gekregen. De eerste recensie op Hebban.nl is al een feit en die is goed. Dat smaakt natuurlijk naar meer.

De presentatie was op een leuke locatie in Heerenveen, in een ongedwongen sfeer en met aandacht voor alle aanwezige auteurs. Het is heel fijn om in zo’n positieve vibe mee te kunnen draaien en ook van die middag heb ik, samen met de meegereisde fans (ha ha), weer genoten.

Recensies

Ondertussen wordt ‘Hier wil ik zijn’ door iedereen die het boek heeft gelezen goed ontvangen en krijgt het op Hebban.nl mooie recensies (https://www.hebban.nl/boek/hier-wil-ik-zijn-irene-kroon-2)

Hopelijk duurt het nog even voordat iemand vindt dat dit boek echt de 3, 4 of 5 sterren niet waard is en een hele slechte recensie achterlaat. Tenslotte stel je je als auteur kwetsbaar op als je jouw schrijfsels deelt met de rest van de wereld. Dat is en blijft spannend en om me heen hoor ik regelmatig dat dit nooit overgaat.

Als jij mijn boek hebt gelezen vind ik het fijn als je een recensie achterlaat. Dat kan via de link hierboven en als je eerst weleens wilt weten wat anderen vinden, kijk dan ook eens naar hun mening via dezelfde link.

En nu?

Ik heb er deze week bij mijn werkgever op aangedrongen dat ik toch echt minder wil werken en heb voor 4 uur per week ontslag genomen. Dat is niet veel, maar biedt net een beetje meer lucht om vaker te kunnen schijven en acties op andere tijdstippen te gaan doen, waardoor er uiteindelijk meer schrijftijd overblijft. Zoals te verwachten was (ik werk in een grote organisatie), moet men er eerst over nadenken hoe die 4 uur opgevangen gaat worden en door wie. Daar heb ik suggesties voor gedaan, maar verder is het aan hun om te bepalen hoe ze de leegte gaan invullen die ik achterlaat (haha). Ik wil eigenlijk namelijk liever een andere constructie van mijn baan en daar wordt (nog) niet in meegegaan. Die paar uur per week inleveren is dus een soort van noodgreep, maar wel een die bijdraagt aan meer schrijfplezier en dat is waar het om gaat. Datgene doen waar je blij van wordt. Dus: follow your dreams. Ik heb het gedaan en jij?

2025

Er zijn alweer wat plannetjes voor het nieuwe jaar, maar daarover kan en mag ik nog niets zeggen. Behalve dan over dat nieuwe boek dat in aantocht is én ik ben gestart met de ‘bouw’ van een nieuwe onderneming. Zoals het er nu uitziet start ik in het tweede kwartaal van 2025 naast mijn een onderneming als virtual assistant. De naam heb ik al en de url is vastgelegd (www.iksupportjou.nl).

Voor nu wens ik iedereen hele fijne feestdagen en natuurlijk een liefdevol, warm en leesvol (dat is vast geen goed Nederlands woord, maar je begrijpt wat ik bedoel) nieuw jaar.

Liefs,

Irene

Het bericht Wat een jaar! verscheen eerst op Irene Kroon.

De rollercoaster

Het is een beetje flauw om hier ook weer allerlei andere benamingen voor te verzinnen. Bij dit woord is dat ook veel moeilijker. Het woord doet me op de een of andere manier altijd aan een kermisattractie denken en dan kom je toch weer uit bij een achtbaan of zo’n lange bank waar iedereen in wordt rondgedraaid tot ze kotsmisselijk zijn. Nou, kotsmisselijk ben ik niet geworden na de release van mijn debuutroman. Integendeel, ik zit vooral op een roze wolk en ben niet van plan om daar op hele korte termijn van af te kukelen.

Hoe het ging in september

Mijn uitgever heeft ‘Hier wil ik zijn’ op 1 september aangemeld bij het Centraal Boekhuis en vanaf dat moment konden er pre-orders geplaatst worden. Zodra ik mijn naam opzocht via Google zag ik mijn boek overal tevoorschijn komen. Hoe leuk is dat? Er was zelfs een boekhandel die schreef: ‘Irene Kroon, bekend van…’ Nou, zo bekend ben ik nu ook weer niet. Voor de officiële release van ‘Hier wil ik zijn’ was er slechts een keer eerder een verhaal van mij uitgebracht en wel in de Valentijnbundel 2023. Helemaal onbekend ben ik dus niet, maar bekend is wel een erg groot woord. Inmiddels hebben ze wat aangepast op hun website. En terecht.

Persbericht

Op 1 september vond ik ook nog een bericht over de boekpresentatie in de digitale versie van het weekblad in mijn woonplaats. Een leuk stukje tekst, waarin enthousiast werd verteld over mijn boek, mij en waarin iedereen van harte werd uitgenodigd om aanwezig te zijn.

De boekpresentatie, de release

Wat was het een feestje en wat was ik vooraf zenuwachtig. Ik had een vrije dag genomen, want er moest nog het een en ander gebeuren. Zo vertrokken de echtgenoot en ik ’s morgens naar de groothandel om daar herbruikbare kunststoffen champagneglazen te halen en natuurlijk champagne (of iets wat daar voor door moest gaan). We wilden een echt feestje met een drankje en een knabbel, zodat we konden proosten.

Door de dag heen kwamen er van diverse kanten bloemen die thuis werden bezorgd. Via de socials werd er aandacht besteed aan mijn debuut en ’s avonds waren er veel mensen tijdens het moment suprême aanwezig bij Van der Meulen’s Boekhandel. Het was een topavond met al mijn dierbaren en ik heb van iedere minuut genoten.

Suzan en Beau zijn de wijde wereld ingegaan…

En ik gun het iedereen om hun verhaal te lezen, want als je dat doet ontsnap je voor een moment aan de werkelijkheid. Lezers schrijven namelijk nu al dit :

• Ik heb het boek in een dag uitgelezen met een lach en een traan
• Ik ben echt genoten van je boek. Het was heerlijk relaxed en ik kon even ontsnappen aan de hectiek van de dag. 
• Wat heb je dit knap geschreven. Heel mooi!

Ga jij nu ook mijn debuut lezen?

Liefs,

Irene

Het bericht Released! verscheen eerst op Irene Kroon.